@myriamvonm
Een week geleden zijn Brad en ik getrouwd. ❤️ We hebben het expres stilgehouden. Alleen familie, goede vrienden en de mensen die er echt toe doen. Deze dag was niet voor sociale media. Deze dag was voor ons.
Als ik naar deze foto kijk, zie ik geen rolstoel. Ik zie geen lupus. Ik zie geen pijn. Ik zie de hand van mijn man in de mijne. Ik zie vertrouwen. Ik zie liefde. En ik zie twee mensen die een aantal zeer moeilijke stormen hebben overleefd om hier te komen.
Een jaar geleden zat ik naast het ziekenhuisbed van Brad, zijn hand vasthoudend en biddend dat hij zou leven. Vandaag mag ik hem mijn man noemen. Dat beneemt me nog steeds de adem.
Mensen zeiden dat ik moest weggaan. Dat ik moest weglopen. Dat ik het moest opgeven. Maar ik zag de man achter de ziekte. Net zoals lupus niet definieert wie ik ben, definieert alcoholisme niet wie hij is. Onze ziekten zijn deel van ons verhaal. Ze zijn niet onze identiteit.
Iets anders wat veel mensen niet weten: op onze trouwdag liep ik zonder mijn stok naar het altaar. Niet omdat ik geen pijn had. Niet omdat ik plotseling gezond was. Maar omdat de liefde voor een paar kostbare momenten groter was dan de pijn.
Ik kon geen traditionele eerste dans met mijn man hebben. En weet je wat? Er ontbrak niets. Want liefde wordt niet gemeten aan de hand van hoe lang je kunt dansen. Liefde wordt gemeten aan de hand van wie je hand nog vasthoudt als je dat niet kunt.
Dit is niet mijn eerste huwelijk. Maar met een zekerheid die ik nog nooit eerder heb gevoeld, weet ik dat het mijn laatste zal zijn. Want nog nooit in mijn leven heb ik me zo gezien, zo veilig en zo geaccepteerd gevoeld. Met al mijn littekens. Al mijn gebreken. En alles wat het leven van mij heeft gemaakt.
En misschien is dat precies wat dit het grootste liefdesverhaal van mijn leven maakt. ❤️